Euslogan
Select your languague:
Kup online przedwczesny wytrysk leki z zarejestrowanych aptek UE
Eudoctor

Przedwczesny wytrysk


Przedwczesny wytrysk (PW) moze byc powaznym problemem. Jest to sytuacja, w której mezczyzna zbyt wczesnie osiaga orgazm (zazwyczaj w ciagu 1-2 minut, a nawet szybciej). Mezczyzni, którzy cierpia na te przypadlosc czuja niezdolnosc do kontrolowania potrzeby ejakulacji. Z problemem tym boryka sie wiecej mezczyzn niz Ci sie wydaje. Moze to doprowadzic do frustrujacych sytuacji i miec negatywny wplyw na zycie seksualne.

Przedwczesny wytrysk jest zjawiskiem duzo bardziej powszechnym niz moze sie wydawac. Cierpi na nia od 25% do 60% mezczyzn. Schorzenie moze przyjmowac skrajne formy, w których mezczyzna ejakuluje zaledwie po dotknieciu penisa. Moze to doprowadzic do róznych problemów zwiazanych z zyciem seksualnym i zwiazkiem. Niezaleznie od tego, przedwczesny wytrysk mozna wyleczyc.

Priligy to bardzo popularny srodek na przedwczesny wytrysk. Z Priligy zyskujesz lepsza kontrole oraz wiecej czasu na wytrysk. Kolejnym przydatnym rozwiazaniem jest krem Emla. Jest to krem do znieczulenia miejscowego, który powoduje dretwienie powierzchni skóry, zmniejszajac jej wrazliwosc, dzieki czemu mozesz na dluzej powstrzymac sie od wytrysku. Krem w znacznym stopniu wplywa na poprawe zycia seksualnego wielu mezczyzn. Zerknij ponizej na nasze produkty przeznaczone do leczenia przedwczesnego wytrysku.

Przedwczesny wytrysk (PE) jest częstym zaburzeniem funkcji seksualnych. Należy zauważyć, że pacjent nie zawsze dokładnie opisuje swoje dolegliwości, było to przyczyną ciągłej poprawy samej definicji tego stanu patologicznego. Niedokładne definicje PE uniemożliwiają prawidłowe wykrycie jego rozpowszechnienia. Zgodnie z europejskimi zaleceniami klinicznymi dla urologii 2017, PE spełnia następujące kryteria: 

  • występuje przed penetracją lub po około 1 minucie (z pierwotnym PE);
  • klinicznie znaczące skrócenie czasu trwania stosunku płciowego do 3 minut lub krócej (z nabytym PE);
  • niezdolność do kontrolowania wytrysku;
  • dyskomfort psychiczny z powodu istniejących zaburzeń wytrysku i konfliktów interpersonalnych w parach. 

Rozpoznanie PE opiera się na czasie wytrysku, zdolności do kontrolowania go i wpływie emocjonalnym na pacjenta. Przede wszystkim PE ma negatywny wpływ na jakość życia pacjenta, jego samoocenę i relacje w parze. Należy pamiętać, że wiek nie jest czynnikiem ryzyka rozwoju PE. 

Zasadniczo metody leczenia powinny opierać się na identyfikacji mechanizmów patogenetycznych tego zjawiska.

Erekcja, emisja, wytrysk i orgazm mają różne mechanizmy. Z wyjątkiem nocnych emisji, emisja i wytrysk występują tylko przy stymulacji narządów płciowych. Emisja i wytrysk stanowią kulminację męskiego stosunku płciowego. Wraz ze wzrostem stymulacji wrażliwych włókien podczas zalewu następuje aktywacja współczulnych nerwów odprowadzających dolnych odcinków piersiowych i górnych odcinków lędźwiowych. Włókna aferentne, których wzbudzenie prowadzi do emisji, przechodzą jako część wstydu i nerwów miednicy do części krzyżowej rdzenia kręgowego oraz jako część nerwów współczulnych do oddziałów piersiowo-lędźwiowych.

Aktywacja neuronów współczulnych prowadzi do zmniejszenia najądrza, nasieniowodów, pęcherzyków nasiennych i prostaty; w wyniku tego płyn nasienny zostaje wyrzucony do cewki tylnej. Odruchowe wzbudzanie włókien współczulnych powoduje skurcz wewnętrznego zwieracza pęcherza, co zapobiega wrzucaniu płynu nasiennego do pęcherza. 

Wypełnienie nasienia proksymalnej cewki moczowej prowadzi do wzbudzenia włókien doprowadzających nerwu narządów płciowych, które aktywują centrum odruchowe w krzyżowym rdzeniu kręgowym, co powoduje rytmiczne skurcze mięśni kulszowo-jamistych i bulwiasto-jamistych zlokalizowanych u podstawy penisa . To właśnie ten proces prowadzi do rytmicznego wydalania nasienia z cewki moczowej.

Rytmiczne skurcze bulwiasto-gąbczastego mięśnia popychają plemniki przez najwęższą część cewki moczowej, ściskane przez spuchnięte ciała jamiste i gąbczaste ciało. Na koniec wyrzuca się ejakulat w ilości 2-5 ml. Wytrysk jest zapewniany przez włókna ruchowe w nerwie narządów płciowych, powodując skurcz mięśnia bulwiasto-gąbczastego. 

W wytrysku pośredniczy rdzeń nerwowy kręgosłupa, pod wpływem stymulującego lub hamującego działania mózgu i ośrodków obwodowych. 

Zatem wytrysk jest procesem mimowolnym. Do jego realizacji konieczna jest interakcja somatycznego i autonomicznego układu nerwowego.

Diagnostyka

Zrozumienie fizjologii wytrysku stanowi sedno diagnozy i leczenia PE. Przede wszystkim należy wyjaśnić, kiedy pojawił się WF, od początku aktywności seksualnej lub powstał później. Ważne jest, aby dowiedzieć się, jakie są warunki wystąpienia PE, aby zrozumieć, jaka forma PE występuje - sytuacyjna lub trwała. Ważne jest, aby dowiedzieć się o cechach związanych z intymnym kontaktem. 

Konsekwencje przedwczesnego wytrysku są ważnym elementem diagnozy. Zmniejszona samoocena, pogarszające się relacje pary najczęściej motywują pacjenta do szukania pomocy.

Konieczne jest ustalenie, czy narkotyki są stosowane i czy istnieje uzależnienie od narkotyków. Często PE rozwija się u pacjentów w reakcji na trudności w osiągnięciu erekcji. W takim przypadku należy wyjaśnić pacjentowi, że utrata erekcji po wytrysku jest naturalna. Typowymi czynnikami ryzyka PE są czas przed wytryskiem, poczucie kontroli nad wytryskiem, negatywna reakcja emocjonalna, negatywne relacje w parze.

Obiektywny wskaźnik - czas opóźnienia dopochwowego (VIVZ) - nie jest wystarczający do ustalenia diagnozy, ponieważ wskaźnik ten nie różni się znacząco u mężczyzn ze skargami i ich brakiem. Jak wspomniano powyżej, w celu ustalenia diagnozy konieczne jest zidentyfikowanie nie tylko zmniejszenia subiektywnej kontroli, ale także negatywnych konsekwencji zarówno dla samego pacjenta, jak i pary jako całości. Chociaż VIVZ jest obiektywnym wskaźnikiem oceny PE, zadowolenie ze stosunku seksualnego i niepokój pacjenta i pary jako całości nie odzwierciedlają tego wskaźnika. VIVZ jest bardziej związany z poczuciem kontroli nad wytryskiem niż z niezależnie mierzonym czasem do wytrysku.

Aby odróżnić PE od jego braku, pomaga narzędzie diagnostyczne przedwczesnego wytrysku (PEDT). Pozwala ocenić stopień kontroli, częstotliwość, poziom stymulacji, negatywne konsekwencje dla pacjenta i pary. Za pomocą arabskiego wskaźnika przedwczesnego wytrysku ocenia się poziom pożądania, stopień erekcji, satysfakcję, niepokój i depresję. Zasadniczo zasada konstruowania tych kwestionariuszy opiera się na kluczowych punktach w diagnozie PE. 

Zauważono niską korelację między danymi PEDT a stanem opisanym przez pacjenta. Obiektywne badanie pacjenta z dolegliwościami PE, oprócz konkretnych pytań, obejmuje wyjaśnienie stanu układu sercowo-naczyniowego, hormonalnego i nerwowego.

Specjalista powinien wziąć pod uwagę czynniki wpływające na czas trwania fazy podniecenia: wiek, nowego lub byłego partnera seksualnego u pacjenta, charakterystykę sytuacji, niedawną częstotliwość kontaktów seksualnych.

Leczenie

Farmakoterapia jest obecnie metodą z wyboru w leczeniu PE. Stosuje się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), głównie dapoksetynę, krótko działający lek, który można przyjmować na żądanie. 

Wraz z SSRI, tramadol lub leki stosowane w znieczuleniu miejscowym są przepisywane jako alternatywa. U pacjentów z dolegliwościami PE z towarzyszącymi zaburzeniami erekcji stosuje się inhibitory fosfodiesterazy typu 5. Strategie behawioralne, najczęściej stosowane w połączeniu z terapią lekową, zajmują szczególne miejsce w leczeniu PE.

Celem technik behawioralnych jest rozwijanie umiejętności bliskich kontaktów, wydłużenie czasu przed wytryskiem, zwiększenie pewności siebie i zmniejszenie lęku. Strategie behawioralne dzielą się na metody psychoterapeutyczne i bezpośrednio fizyczne, które obejmują technikę „stop-start”, „kompresji” i ćwiczeń na mięśnie dna miednicy. Skuteczność terapii behawioralnej wynosi 50-60%, efekt jest krótkotrwały. Techniki behawioralne są często stosowane w połączeniu z terapią farmakologiczną.

SSRI zmniejszają ruch serotoniny od szczeliny synaptycznej w centralnych i obwodowych neuronach serotonergicznych. W rezultacie wzrasta stężenie serotoniny i następuje wzrost stymulacji postsynaptycznych receptorów 5-HT2C. Leki z tej grupy można stosować codziennie lub na żądanie. 

Hamujący wpływ serotoniny na wytrysk jest prawdopodobnie spowodowany przez rdzeniową lub nadrdzeniową aktywację receptorów 5-HT1B i 5-HT2C, podczas gdy stymulacja receptorów 5-HT1A powoduje wytrysk.

SSRI są stosowane w leczeniu zaburzeń emocjonalnych, ale istnieje również doświadczenie w stosowaniu leków opóźniających wytrysk, dlatego też były wcześniej stosowane w PE jako leki dostępne bez recepty. Podobnie jak w przypadku depresji, aby uzyskać efekt w PE, SSRI są przepisywane na 1-2 tygodnie. 

Długotrwałe podawanie SSRI powoduje przedłużony wzrost stężenia serotoniny w szczelinie synaptycznej, tym samym odczulając receptory 5-HT1A i 5-HT1B. Warto jednak pamiętać, że wraz ze skumulowanym działaniem SSRI zwiększa się ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji aż do objawów samobójczych. Przez długi czas lekarze przepisywali SSRI o przedłużonym uwalnianiu pacjentom z PE na własne ryzyko.

Sytuacja zmieniła się wraz z pojawieniem się leku dapoksetyny, który został opracowany specjalnie do leczenia PE. Składnik naftylowy dodano do cząsteczki, dzięki czemu osiągnięto szybki czas wchłaniania zwrotnego i wydalania leku. To właśnie te właściwości farmakokinetyczne odróżniają dapoksetynę od innych SSRI. 

Obecnie jedynym urologiem z dapoksetyną dostępnym dla urologów domowych jest Primaxetine  ® , która znajduje się na liście B i jest przypisana do pacjentów cierpiących na PE. Właściwości farmakologiczne leku potwierdzają badania biorównoważności. Zgodnie ze zgromadzonym doświadczeniem klinicznym leczenie lekiem należy rozpocząć od dawki 30 mg, jednak przy braku odpowiedniej dodatniej dynamiki lekarz ma możliwość dostosowania dawki leku do 60 mg. Obecnie dapoksetyna jest jedynym lekiem optymalnym do leczenia PE.

Duża ilość danych wskazuje na skuteczność i bezpieczeństwo leku. Wytrysk VIVZ podczas przyjmowania dapoksetyny znacznie wzrasta w porównaniu z oryginałem. Dapoksetyna wykazała dobrą tolerancję i brak poważnych skutków ubocznych. Większość działań niepożądanych związanych z leczeniem farmakologicznym zależy od dawki.      

Szybkie wchłanianie dapoksetyny może prowadzić do gwałtownego wzrostu pozakomórkowego stężenia 5-HT po podaniu, wystarczającego do przezwyciężenia mechanizmów kompensacyjnych samoregulacji.

Przeciwwskazania do stosowania dapoksetyny obejmują nadwrażliwość, ciężką chorobę serca, jednoczesne stosowanie oksydazy monoaminowej i inhibitorów SSRI, tiorydazyny, zaburzenia czynności wątroby i nerek. Konieczne jest określenie tych przeciwwskazań przy ustalaniu diagnozy i wyjaśnianiu wywiadu. 

Przed dapoksetyną codzienne SSRI były uważane za leczenie z wyboru w przypadku PE. Powszechnie stosowane SSRI mają podobny farmakologiczny mechanizm działania, ale ich działanie opiera się na skumulowanych właściwościach leków, co znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Wiele badań wykazało skuteczność dziennego przyjmowania SSRI w PE.

Innym sposobem leczenia PE jest stosowanie środków znieczulających miejscowo. Miejscowe leki odczulające zmniejszają wrażliwość żołędzi prącia i wydłużają czas wytrysku bez wpływu na odczucie wytrysku. Pomimo udowodnionego wzrostu VIVZ przy znieczuleniu miejscowym, efekt jest ulotny. Kremy i maści o działaniu przeciwbólowym są niewygodne w użyciu i alergizujące. Ze względu na te właściwości metoda ta nie jest szeroko stosowana.

Tramadol jest środkiem przeciwbólowym o działaniu centralnym, który łączy aktywację receptorów opioidowych i hamowanie wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Tramadol ma działanie przeciw receptorom opiatowym, ale wykazuje także antagonizm wobec transporterów noradrenaliny i 5-HT. Wykazano skuteczność i bezpieczeństwo dwóch dawek tramadolu 62 i 89 mg w postaci tabletek dyspergujących w ustach do leczenia PE. 

Biorąc pod uwagę dane dotyczące neuropharmakologii wytrysku i mechanizmu działania tramadolu, wydłużenie czasu do wytrysku można wytłumaczyć połączoną stymulacją receptorów opioidowych mu w ośrodkowym układzie nerwowym i zwiększoną dostępnością 5-HT w mózgu.

Zatem konstrukcja diagnozy klinicznej u pacjenta ze skargami na PE obejmuje czas przed wytryskiem, stopień kontroli pacjenta nad wytryskiem, obecność lęku i depresji, a także brak nieprawidłowości anatomicznych. Są to główne elementy diagnozy. Uwzględniany jest początek i czas trwania reklamacji. Anamneza i badanie fizykalne pozwalają wybrać metodę leczenia PE, biorąc pod uwagę przeciwwskazania i możliwe działania niepożądane.

Należy pamiętać, że obecnie lekiem z wyboru w leczeniu PE jest dapoksetyna. Ten lek stosuje się na żądanie 1 r. / Dzień 1-3 godziny przed domniemaną koalicją. Primaxetine® jest dostępny w dawce 30 mg i znajduje się na liście B. Podawanie dapoksetyny pacjentom cierpiącym na PE jest w pełni zgodne z zaleceniami klinicznymi Europejskiego Towarzystwa Urologicznego. Metody terapii behawioralnej i lokalne leki mogą poprawić skuteczność leczenia PE.

Wniosek

Tak więc nowoczesne podejście do leczenia PE opiera się na idei budowy i funkcji receptorów serotoninowych. Zastosowanie SSRI pozwala na skuteczność kliniczną. Dystrybucja receptorów serotoninowych realizujących różne funkcje fizjologiczne wyjaśnia nie tylko spowolnienie wytrysku, ale także skutki uboczne. Czas stosowania selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny zwiększa ryzyko działań niepożądanych, co wymaga kontroli leku i terminowego wycofania leków. Farmakokinetyka dapoksetyny może znacznie zmniejszyć częstość występowania działań niepożądanych, osiągnąć poprawę stanu pacjenta z przedwczesnym wytryskiem i przyjmować lek na żądanie.